Hugo weet beter!
Het brahmanisme van de westerse wereld.
Rubriek
politiek
Artikelen
Het brahmanisme van de westerse wereld.
Rubrieken
Verder
Rss feeds
Wie is Hugo?
Andere beterweters
lydia.weetbeter
marja.weetbeter
dervish.weetbeter
peter.weetbeter
alicedaydream
kees.weetbeter
ik.weetbeter
Het brahmanisme van de westerse wereld.
Hugo weet beter!
De wereld verkeert in een economische crisis. De teloorgang van het financiële stelsel blijkt hieraan ten grondslag te liggen. Is de financiële wereld verwijtbaar?
Is men wel instaat tot zelfbespiegeling?
Het ‘brahmanisme’ van de ‘Westerse Wereld’.
Het ‘brahmanisme’ is een vroege vorm van hindoeïsme, waarbij de god ‘Brahma’ beschouwd werd als de ‘Schepper en de allerhoogste God’. Het oorspronkelijke meer tolerante en sociale systeem van de ‘vroeg’ brahmaanse samenleving veranderde in de loop der tijden in een rigide kastenstelsel. Volgens een mythe in het brahmanisme zouden de brahmanen of ‘vipras’ (de hoogste geestelijke kaste), geschapen zijn uit de mond van Brahma, de ‘strijders en de adel’ uit zijn armen, de ‘handelaren en vaklui’ uit zijn romp en de ‘laagste kaste van arbeiders’ uit de voeten van de god Brahma. Zo eigende de ‘brahmaanse kaste’ zich het alleenrecht toe op de toegang tot de leer van Brahma. Het gaf deze hoogste kaste een positie van macht, omdat ze het monopolie op alle religieuze functies bezaten. Ondanks alle hervormingen in het hindoeïsme en de Wetten en regelgevingen, die in de loop der tijden zijn aangepast, is het ‘kastenstelsel’ nog steeds diep ‘geworteld’ in de Indiase samenleving. Met ‘discriminatie’ naar zogenaamde ‘lagere kasten’ als gevolg.
In zekere zin is de huidige ‘Westerse Wereld’ met dit rigide ‘kastenstelsel’ te vergelijken. Door ‘commercialisering en marktwerking’ in ons economische stelsel, is de Westerse Wereld de andere kant opgegaan. Voor functies aan de top van bedrijven en instellingen is men van mening, dat men over uitzonderlijke ‘gaven’ moet beschikken, om een organisatie in ‘goede banen’ te kunnen leiden. Waarbij vooral de ‘winstgevendheid’ van de organisatie het belangrijkste ‘oogmerk’ schijnt te zijn. Indien ‘topfunctionarissen’ aantoonbare kwaliteiten ‘lijken’ te bezitten, om een organisatie ‘winstgevend’ te kunnen maken, verdienen zij een passende beloning waarbij alle grenzen van ‘redelijkheid’ worden overschreden. Of deze beloning ook in een alleszins redelijke verhouding tot de beloning van de overige werknemers in het bedrijf staat, doet niet terzake. Als het maar ‘winst’ oplevert, dat is het ‘credo’. Pakt het uiteindelijk anders uit, jammer dan. De ‘top’ vaart er uiteindelijk ‘wel’ bij. Zo zagen verscheidene bankiers en andere topmensen in het bedrijfsleven kans om zich op ‘exorbitante’ wijze te laten belonen. Geen methode werd ‘geschuwd’ om doormiddel van geld, zogenaamde ‘talenten’ van elders ‘weg te kopen’. Aan de top houdt men tot op heden nog steeds de mythe in stand, dat dit kennelijk de enige manier is om de economie weer ‘gezond’ te kunnen maken.
Het ‘kastenstelsel’ aan de ‘top’, verkeert kennelijk in een cultuur waar elk moreel besef verdwenen is. Tot op heden is nooit bewezen, dat een organisatie beter draait als men aan de top extreem wordt uitbetaald. Bovendien, eenmaal elders ‘winst’ gemaakt, wil niet zeggen dat het bij een andere organisatie ook lukt. Extreme beloningen aan de ‘top’ leidt in de praktijk alleen maar tot onevenwichtige beloningsystemen en verre gaande ongelijkheid naar de overige werknemers in de organisatie. Sterker nog, tot een zekere mate van ‘minachting’ naar talenten en hardwerkende op de ‘werkvloer’, die niet opgrond van hun arbeid ‘rijkelijk’ worden beloond. Deze ongelijkheid in het huidige bestel lijken gefundeerd op ‘egoïsme, zelfgenoegzaamheid en angst aan de top (angst om een stap terug te moeten doen). Alleen ‘herbezinning en een nieuw gevoel van ‘realisme’ zal het moreel besef weer terug moeten brengen. Wanneer men alleen maar vastklampt aan ‘commercialisering, marktwerking en winstbejag’ raakt men op den duur ‘gecorrumpeerd' en verder het ‘onzekere’ ingelokt. Extremisme, ook op het commerciële vlak, leidt op den duur alleen maar tot destructie van de sector waarin men werkzaam is.
Laat de ‘kaste’ aan de top tot ‘herbezinning’ komen. Hebzucht en wedijver op het financiële vlak leidt alleen maar tot verwarring en chaos. Nieuwe mondiale regelgeving over controle en toezicht op het financiële stelsel zijn meer dan hard nodig. Inzicht in ‘redelijkheid’ van beloning en de wil om sociaal economische ongelijkheid daadwerkelijk aan te pakken, kunnen de basis vormen voor een nieuw stelsel dat systeemrisico’s vermindert en meer zekerheid biedt.
Is de wil wel daadwerkelijk aanwezig?
Of de wil ook daadwerkelijk aanwezig zal zijn, om het financiële stelsel drastisch te veranderen, zal moeten blijken. Vooralsnog zal men wel moeten, wil men wereldwijd uit deze 'economische crisis' komen. Laten we hopen dat de financiële machthebbers ook echt tot 'bezinning' komen! Het geluk van iedereen hangt ervan af. Bovendien werken we er allemaal erg hard voor!
Geef je reactie op dit artikel